Für Freunde von Gedichten; Derr aale Rentner

Derr aale Rentner

Do hee�t doas jitzt dar Ruhestand,
do sull ma halt nischt nimmi macha.
Doas brengt miech reen �mma Verstand,
ihr kinnt ju ganne drieba lacha.

Woas ma o oaf�ngt uder tutt,
ma stieht da andern blu� eim W�ge.
Schergt blu� amol da Seeger futt,
ma hiert blu� uff die Stundenschl�ge.

Ma hoat duch keene Ruhe nich,
jitzt, wo ma`s eegntlich omtlich h�tte.
Woas ies blu� lus, su froa iech miech,
versuch`s amol, la diech eis Bette.

H�tt` iech duch doas nie erscht gemacht,
iech sprang glei wieder ei die Husa,
iech woar duch wieder uufgewacht,
Ma wird vu Toag zu Toag konfuser.

Do mu�te halt dar Dukter har.
Ar koam an toat miech undersucha,
goar siehr genau, woas willste mahr,
ar toat om Kuppe egol pucha.

Uff eemool soat har, wie zum Hohn;
Mit d e n Organen wird man hundert,
Sie haben eine Depression,
woher, - das ist es , was mich wundert.

Ar noam an Bild vu meener Wand,
besoag sich`s nooh an vu derr Weite,
behielt`s an Weile ei derr Hand,
dann dr�ht` err`sch �m an l�ts beiseite.

"Ob sie es glauben oder nicht,
das Bild das m�ssen Sie jetzt meiden,
nur eine Weile den Verzicht,
es ist der Grund von Ihrem Leiden."

Herr Dukter, soa iech, ies doas oll`s,
zu woas sein Sie blu� hargekumma?
Sie sahn merr blu�ig eia Hols,
dann hoan`s a Bild mir weggenumma!

Dar Dukter rief da Enkel rei,
goab ihm doas Bild an soate strenge:
"Trag`s auf den Boden!" An iech schreih`
wenn do doas machst, do kriegste Senge!

Jitzt soat da Dukter: Dort - ihr Haus,
sie k�nnen niemals ruhig leben,
das Bild strahlt Ihre Heimat aus, -
die Schneekoppe, - das ist es eben. -
Jitzt schleich iech heemlich monchmol nuff,
an sitze mittelt eim Gerimpel,
besah doas Bild, an treem - an huff`-
bien denn blu� iech a suan Simpel? -

von Valerius Siedler